نگاه میکنم تو را

تو دور میشوی و دور

صبور میشود دلم

صبور میشوم، صبور

به راه خیره میشوم

میان حجم اشک و آه

تو رفته‌ای و مانده است

زمین و برف و رد پا

مهدی تاجیک

بهمن ۱۳۸۲