خسته از آدمک‌های تهی

با درک نفرت‌انگیزی از عشق و اندیشه‌ای متعفن

بیزار از افکار بیمار، عقاید مسموم و دروغ‌های تهوع‌آورشان

بی نیاز از خمار چشمی، پریش گیسویی

و فارغ از کلامی عاشقانه

گاه سکوت، عاشقت می‌کند

سکوت یک زن

بدون قضاوت، بدون سرزنش

زنی که آمده است، گوش باشد

برای شنیدن حرف‌هایت

و باران شود بر آتش افتاده بر جنگل جانت

آمده است، لگام بزند

طوفان بپا شده در صحرای وجودت را

شاید آن زمان که غبار طوفان فرونشیند، تو را بهتر بشناسم

و با چشمانی لبریز از حسرت عمری که بی تو گذشت

تماشایت کنم… مست

و دوباره زاده شوم

در گندم‌زار گیسوانت

و برف شوم

بر کوهستان بلند آغوشت

مهدی تاجیک

تیر ۱۴۰۴