پر دلواپسی و دلشورم مث لبخند ژکوند مرموزم همه حالتو ازم میپرسن از تو میپرسنو لب میدوزم بی‌تو زندونی و در تبعیدم دارم از نفس میوفتم […]

خودم بال‌وپرت دادم شدی خانوم این خونه حالا سهم من از دنیا یه سلول کنج زندونه مهدی تاجیک اسفند ۱۳۸۷