گرچه نو نیست، مبارک صنما وصل تو با کهنه عشقی که در آب‌نمک خوابیده مهدی تاجیک تیر ۱۴۰۴

آنچنان زخم زدی بر دل رنجورم که تیغ از حجم جراحت متحیر شده است مهدی تاجیک تیر ۱۴۰۴

عمیق‌تر که بنگریم شاید خودآزاری نبردی باشد ناتمام رها شده میان عقل و دل مغزی که تیغ میکشد بر قلبی سربه‌هوا مهدی تاجیک تیر ۱۴۰۴

هیچ‌کس یار کسی نیست، بغل کن خود را این جماعت همگان پشت به دیوار زدند مهدی تاجیک تیر ۱۴۰۴

خسته از آدمک‌های تهی با درک نفرت‌انگیزی از عشق و اندیشه‌ای متعفن بیزار از افکار بیمار، عقاید مسموم و دروغ‌های تهوع‌آورشان بی نیاز از خمار چشمی، […]

خلق شد جاندار تا زنده گرداند زمین را که سیاره‌ای بود مرده قبل از خلقت انسان که جانداری بود ناطق و پرورش داد خوراک‌اش را بر […]