او ز گل خلق، و من هاویه باطن بودم او چو بسم‌الله و من شمهورش جن بودم مست ویرانی ما بود و رگ تازی داشت و […]

سیزده بار زمین دور مدارت چرخید تا که آغوش تو نوری به تنش اعطا کرد مهدی تاجیک فروردین ۱۴۰۴

بعد از تو تنهاتر شدم، دنیا سرم آوار شد با رفتنت پشتم شکست، تنها کسم دیوار شد دیوار دستامو گرفت، تا راه رفتن ساده شد اکست […]

گیرم که من خاک‌به‌سر خر شد و بخشید تو را باز از آینه و خلوت خود شرم نداری؟ مهدی تاجیک فروردین ۱۴۰۳

غرق در فکر تو دریازده‌ای سرگردان ساحلی نیست که آغوش بگیرد ما را مهدی تاجیک فروردین ۱۴۰۲

شب است و مردم چشمم ز خواب خالی‌تر بهانه می‌گیرد نگاه مانده به در کلافه می‌شمرم صدای بع‌بع را تمام می‌نشود گله‌ی بی‌مادر بخواب چوپان تا […]