ای که اون بالا نشستی زیر پاتم یه نگاه کن آدمات خسته‌ی دردند بیا دردا رو دوا کن دخترک کنج خیابون داره میلرزه تو سرما تو […]

دل دگر از عاشقی حرفی نزن این قبای کهنه را از تن بکن دیگرم بس است این خون جگر باد وحشی لطف کن عمرم ببر چرخ […]

با توام فرزندم بر زمین پا مگذار که زمین، غرق به خون خویش است من نمی‌خواهم تو پای بر خون پدر بگذاری مهدی تاجیک آذر ۱۳۸۳

آسمان بوی قیامت میدهد شهر بوی هتک‌حرمت میدهد بر دل این مردمان سنگ دل گوئیا شیطان بشارت میدهد بسته‌اند چشمان خود، بشکسته‌اند آن سبویی را که […]

در قرن بیست‌و‌یک درد را باید خورد با یک لیوان آب با مشتی قرص خواب مهدی تاجیک مهر ۱۳۸۳

کنار تو دنیام آغوشته نباشی جهانم به‌هم میخوره مهدی تاجیک آذر ۱۳۸۳